مدت دریافت بیمه بیکاری

طبق ماده 1 قانون بیمه بیکاری، افرادی که مشمول قوانین تامین اجتماعی و کار هستند، از مزایای این قانون بهره‌مند می‌شوند. این شامل بازنشستگان، افرادی که از کار افتاده‌اند، صاحبان حرفه و مشاغل آزاد، بیمه‌شدگان اختیاری نباشند و از اتباع خارجی نیز نباشند. علاوه بر این، بر اساس ماده 6 این قانون، افراد بیمه‌شده بیکار باید حداقل 6 ماه سابقه اشتغال و پرداخت حق بیمه را داشته باشند و ظرف حداکثر 30 روز از تاریخ بیکاری، وضعیت خود را به ادارات تعاون، کار و رفاه اجتماعی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی اطلاع دهند.

همچنین، افرادی که به دلیل وقوع حوادث غیرمنتظره مانند سیل، زلزله، جنگ، آتش‌سوزی و سایر موارد، بیکار می‌شوند، از الزامات 6 ماه سابقه کاری که در ماده مذکور ذکر شده، معاف هستند.

با توجه به ماده 7 قانون بیمه بیکاری، مدت پرداخت مقرری بیمه بیکاری بر اساس سابقه پرداخت حق بیمه و وضعیت تاهل یا تکفل بیمه‌شده تعیین می‌شود. بنابراین، افراد مجرد حداقل 6 ماه و حداکثر 36 ماه و افراد متاهل یا متکفل حداقل 12 ماه و حداکثر 50 ماه مدتی را برای دریافت مقرری بیمه بیکاری خواهند داشت.

مقرری بیمه بیکاری برای افراد واجد شرایط از روز اول بیکاری قابل پرداخت است و دریافت این مقرری به عنوان یکی از سوابق پرداخت حق بیمه محسوب می‌شود.

در صورتی که فرد دریافت‌کننده مقرری بیمه بیکاری دوباره به کار برگردد و اقدام به شرکت در دوره‌های آموزشی یا کسب مهارت ننماید، از قبول شغل تخصصی یا مشابه آن خودداری کند، موجب استفاده از مستمری بازنشستگی یا از کارافتادگی کلی شود، بازگشت به کار اولیه، فوت کردن یا استفاده از حداکثر مدت دریافت مقرری بیمه بیکاری، موجب قطع مقرری بیمه بیکاری او خواهد شد. همچنین، اگر پس از دریافت مقرری بیمه بیکاری مشخص شود که بیکاری بیمه‌شده ناشی از اراده خود او بوده است، او ملزم به بازپرداخت وجوه دریافتی به سازمان تأمین اجتماعی خواهد بود و در صورت بازگشت به کار قبلی پس از دریافت حقوق بیکاری، نیز باید مقرری بیمه بیکاری دریافتی را به سازمان تأمین اجتماعی بازپرداخت نماید.