در حال حاضر، میزان بازگشت کودکان به خانواده‌های اولیه خود، به عنوان یکی از اولویت‌های اصلی در طرح‌های حمایتی محسوب می‌شود. تلاش‌های مستمر در این حوزه، سبب شده تا خانواده‌هایی هر چه بیشتر بتوانند میزبان کودکان نیازمند بوده و از آنها مراقبت کنند. این روند، نه تنها باعث از بین رفتن حس بی‌پناهی در کودکان می‌شود، بلکه تاثیرات مثبت اجتماعی و فرهنگی قابل توجهی نیز به همراه دارد. از جمله مزایای این سیاست‌ها، کاهش آمار کودکان در مراکز نگهداری و بهبود شرایط عاطفی و روانی این کودکان است. همچنین، افزایش تعداد فرزندخواندگان نشان دهنده‌ی اعتماد بیشتر خانواده‌ها به سیستم حمایتی و همکاری بهتر نهادهای مرتبط است. این اقدامات، بخشی از استراتژی کلی کشور برای تقویت خانواده و کاهش آسیب‌های اجتماعی محسوب می‌شود و به عنوان نمونه‌ای موفق در حوزه حمایت اجتماعی و خانواده‌دوستی شناخته می‌شود.

علاوه بر این، برآوردهای کارشناسان در حوزه سیاست‌گذاری اجتماعی نشان می‌دهد که این روند در تقویت نهاد خانواده نقش مهمی ایفا می‌کند. بررسی‌های انجام شده حاکی از آن است که، هر چه تعداد کودکان بازگشته و فرزندخوانده افزایش یابد، به همان میزان احساس امنیت و پایداری در جامعه بیشتر می‌شود. در نتیجه، برنامه‌های حمایتی و سیاست‌گذاری‌های فرهنگی باید به گونه‌ای طراحی شوند که این رشد مثبت در بلندمدت تداوم یابد و موجبات توسعه فرهنگی و اجتماعی پایدار فراهم گردد. در همین راستا، همکاری نهادهای دولتی، خیریه‌ها و جامعه مدنی در حفظ و گسترش این دستاوردها اهمیت زیادی دارد و می‌تواند به رشد و تثبیت فرآیندهای حمایتی کمک شایانی کند.