سهمیه بیشتر تنیس ایران در ناگویا و انتظار برای پاسخگویی فدراسیون

سهمیه بیشتر برای تنیس ایران در ناگویا؛ آیا فدراسیون پاسخ اعتماد را می‌دهد؟

افزایش سهمیه تنیس ایران برای بازی‌های آسیایی ناگویا و اضافه شدن رشته پدل به فهرست تیم‌های اعزامی، از تغییر رویکرد وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک نسبت به این فدراسیون خبر می‌دهد؛ تغییری که می‌تواند معنای حمایت هدفمند و انتظار برای نتیجه را همزمان در بر داشته باشد.

تغییر رویکرد در انتخاب‌ها و امید به نتیجه‌گیری

به گزارش سهند پرس، در فهرست اولیه کاروان ایران برای بازی‌های آسیایی ناگویا، سهمیه تنیس نسبت به دوره قبل افزایش یافته و برای نخستین بار نام پدل هم در جمع رشته‌های اعزامی دیده می‌شود. این جابه‌جایی معنادار پرسشی جدی را پیش می‌کشد: آیا نگاه مدیران ورزش کشور به تنیس از حمایت صرف و حضور نمادین، به مطالبه‌گری برای نتیجه تغییر کرده است؟

گذشته نزدیک؛ حضور برای تداوم مسیر توسعه

در ادوار گذشته، تنیس عموماً جزو رشته‌هایی بود که حضورش در بازی‌های آسیایی بیشتر با هدف حفظ تداوم در مهم‌ترین رویداد قاره و پشتیبانی از روند توسعه داخلی ارزیابی می‌شد؛ ارزیابی‌ای که نتایج نهایی نیز آن را تایید می‌کرد. تنیس ایران فاصله محسوسی با مدعیان رده‌بالای آسیا داشت و به همین دلیل، انتظار حضور در جمع مدال‌آوران چندان مطرح نبود و نگاه‌ها واقع‌بینانه‌تر تنظیم می‌شد.

چهار سال پرکار؛ میزبانی، اعزام‌ها و رشد رنکینگ

اما طی چهار سال اخیر، شرایط تا حدی دگرگون شده است. از سرگیری میزبانی رویدادهای بین‌المللی، افزایش اعزام بازیکنان به تورهای معتبر جهانی، رشد قابل‌توجه رتبه برخی ملی‌پوشان و تقویت برنامه‌های قهرمانی در رده‌های سنی، مجموعه‌ای از اتفاقات را رقم زد که نگاه به تنیس را تغییر داد. امروز دیگر تنها «حضور برای حفظ جایگاه» مطرح نیست؛ مدیران فدراسیون از نزدیک شدن به سکو حرف می‌زنند، هرچند همچنان می‌دانند فاصله با قدرت‌های آسیا کم نشده و راه دشوار است.

پیام سهمیه‌های بیشتر و ورود پدل به کاروان

افزایش سهمیه تنیس اتفاقی بی‌دلیل نیست. معمولاً وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک در تخصیص سهمیه‌ها به معیارهای روشن تکیه می‌کنند و «شانس نتیجه‌گیری» یکی از شاخص‌های مهم است. اضافه شدن پدل به فهرست اعزامی نیز حامل پیامی مشابه است؛ رشته‌ای که هرچند سابقه طولانی در ایران ندارد، اما مسئولان معتقدند فاصله‌اش با رقبای آسیایی کمتر از تنیس کلاسیک است و با استمرار برنامه‌ها می‌تواند در آینده‌ای نه‌چندان دور به مدال نزدیک شود.

هم‌زمان، برنامه‌ریزی دوباره برای میزبانی‌های بین‌المللی، افزایش رفت‌وآمد بازیکنان به تورها، رشد رنکینگ برخی ملی‌پوشان و کار سیستماتیک در رده‌های پایه، مجموعه‌ای از شواهدی است که باعث شده نگاه سیاست‌گذاران به این رشته تغییر کند. با این حال، این روزها دیگر صحبت از «حفظ جایگاه» نیست و البته مسئولان فدراسیون با وجود امیدواری، همچنان تأکید دارند هر وعده‌ای باید بر مبنای واقعیت‌های فنی ارائه شود.

افزایش سهمیه به معنای تضمین مدال نیست. سطح تنیس آسیا بسیار بالاست؛ ژاپن، چین، کره‌جنوبی، هند، قزاقستان و ازبکستان سال‌هاست بازیکنان حرفه‌ای در سطح جهانی دارند و بخشی از این کشورها در گرنداسلم‌ها نیز صاحب رتبه و تجربه‌اند. عبور از چینی‌ها یا رسیدن به سطح ژاپن نیازمند حضور پیوسته در تورهای حرفه‌ای، تجربه مستمر بین‌المللی و برنامه‌ریزی دقیق فنی است؛ مسیری که تنیس ایران تازه به شکل هدفمند در آن قدم گذاشته است.

در همین راستا، اضافه شدن پدل هم حامل انتظارات تازه‌ای است. این رشته هنوز سابقه طولانی در ایران ندارد، اما مسئولان فدراسیون معتقدند با اتکا به زیرساخت‌های در حال توسعه و ظرفیت بازیکنان، می‌توان فاصله موجود را کاهش داد. البته نادیده گرفتن واقعیت سطح رقابت‌ها در آسیا خطاست؛ کشورهایی مانند ژاپن، چین، کره‌جنوبی، هند، قزاقستان و ازبکستان سال‌هاست با برنامه‌های حرفه‌ای، مسیر روشن‌تری را در هر دو رشته دنبال کرده‌اند و تجربه‌های میدانی فراوانی اندوخته‌اند.

با این همه، روند روبه‌رشد اخیر نمی‌تواند با وعده‌های قطعی همراه شود. به گزارش سهند پرس، همین نگاه باعث شده مدیران فدراسیون در گفت‌وگوها ضمن تأکید بر تلاش برای کسب سکو، از بیان تعهدات قاطعانه پرهیز کنند تا مسیر پیش‌رو با سنجش دقیق‌تر اهداف طی شود و توقعات به‌صورت واقع‌بینانه مدیریت گردد.